خود نوشته کرونایی خخخ

سلام ..

خوبین؟

حال و روزای کرونایی چطوریا میگذره؟

من که اخر نفهمیدم ما الان مورد حمله بیولوژیکیم یا دارن فیلم بازی میکنن ؟؟!!

یا بقول پناهیان دچار بلاهای اخر زمانی شدیم!! و دست به دعا شیم امام مون بیاد..

ولی خب نمیشه که! بالاخره کو تا ۳۱۳ نفر جم شن، کو تا یه نفر مومن حالا نه ده نفر که دعاشون برسه به

هفت آسمون که تازه مهر تایید بخوره، تا  خدا بررسی کنه الان براوردش بکنه یا بزنه به حساب روز مبادا..

اما کار با ده بیست نفر جور نمیشه باید بیشتر شیم، جمع شیم دعامون قدرت بگیره..

حالا چطور؟ چیکار کنیم؟ تا بشیم اونکه خدا عاشقشه، بنده ی خوب شدنو تو چِش بودن که الکی نیست!

جایی خوندم، ینی جایی در کتاب، نوشته بود امام علی و یارانش زمان جنگ که دقیق یادم نیست کدوم،

تلاش کردن مجاهده کردن، اونقدر مصمم بر اینکه آره مرغ ما یه پا داره بودند که خدا باور کرد بلهههه

اینه همونه که خلق کردم و احسن الخالقین که میگن خودشه، باید که تو جنگ دست یاری بدم بهشون..

نویسنده هم تو همون یه جایی که من خوندم همینو نوشته بود که باید ایمان و صبر داشته باشیم..

و تاکید زیاد هم داشت که این دو سینرژیست همن ینی چی ؟ ینی لازم ملزومن ...

اما خودِ من اگه بخوام میزان این دو فاکتور رو در خودم بسنجم، روی هم رفته شاید به ۱۰ یا دست پُرِش ۲۰ برسه..

حالا ما چکار کنیم؟ ایمان و صبر..

تا خدا باور کنه، ببینه چقدر مشتاقیم تا چی بشه تا حق بیاد، که بشینه به جونِ زمین و آسمون، همرو رنگو رو بده.

اینجا بود که پناهیان گفت:

امام زمان (عج) بیاد تازه بفهمیم تو چه دورانی اسیر بودیمو خبر نداشتیما..

که بعدش خوشیا رنگ بگیرن و همه چی در عالی ترین ورژنش تو زندگیمون نصب بشن..

تعبیر و تعریف قشنگیه..

ستاره ی زندگی...