ستاره ی زندگی

دست هایت را به من بدهمیخواهماز تمام غم هابرگردم......

هنوزبرگ سوار حرف اول باد است . هنوز انسان چیزی به باد می گوید و در ضمیر چمن جوی یک مجادله جاری است و در مدار درخت طنین بال کبوتر ، حضور مبهم رفتار آدمی زاد است . صدای همهمه می آید و من مخاطب تنهای بادهای جهانم. و رودهای جهان رمز پاک محو شدن را به من می آموزند ، فقط به من . و من مفسر گنجشک های دره گنگم. به دوش من بگذار ای سرود صبح " ودا " ها تمام وزن طراوت را که من دچار گرمی گفتارم ولی مکالمه یک روز محو خواهد شد و شاهراه هوا را شکوه شاهپرک های انتشار حواس سپید خواهد کرد. حال کدام راه مرا می برد به باغ فواصل ؟ عبور باید کرد صدای باد می آید عبور باید کرد و من مسافرم ای بادهای همواره مرابه وس...