ستاره ی زندگی

حال آدم که دست خودش نیست عکسی می بیند، ترانه ای می شنود، خطی می خواند اصلن هیچی هم نشده یکهو دلش ریش میشود ... حالا بیا وو درستش کن آدم دلگیر منطق سرش نمی شود برای آنها که رفته اند آنها که نیستند ، می گرید دلتنگ می شود حتی برای آنها که هنوز نیامده اند ... دل که بلرزد دیگر هیچ چیز سر جای درستش نیست این وقت ها انگار کنار خیابانی پر تردد ایستاده ای تا مجال عبور پیدا کنی هم صبوری می خواهد هم آرامش که هیچکدام نیست ! ... ...

در حوالی رویاهایم کسی هست که بعد از هر باران دلتنگی رنگین کمانی می شود برایم با تار و پود عشق .. کسی هست که از شوق آمدنش به استقبال بهار می روند خزانهای عاشقی ام کسی هست که آسمان تنهایی ام را با تمام عظمتش به آغوش می کشد کسی هست که ابرها را وسوسه می کند به لحن باران وقتی هوایش در من گل می کند .. کسی هست که از زخم های عاشقانه اش سمفونی بتهوون می شود موسیقی ذهنم اما همیشه کسی هست که نیست .. !! ×××××××× عشق اما نهایتی مجهول بی حضورش اگر چه شب عالی ست در تن فکر های هر شبه ام باز هم جای خالی اش خالی ست ...

در بازی زندگی یاد می گیری اعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانه مثل آویختن به طنابی پوسیدست یاد می گیری نزدیکترین ها به تو گاهی می توانند دورترین ها باشند یاد می گیری آنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی تا بتوانی یک روزی تمام خودت را بغل کنی و بروی و در جایی که شنیده و فهمیده نشوی نمانی یاد می گیری دیوار خوب است سایه ی درخت مطلوب است اما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست ...

رفتن همیشه هم سخت نیست رفتن هیشه دل نمی خواهد می توان مشق شب عشق را یک در میان پیچاند آدم خسته نرفتن نمی شناسد گیرم تمام مشق ها را با رنگ آبی و قرمز بدون اشتباه بنویسم وقتی کسی که باید وقت تصحیح را نداشته باشد تو هی زیبا بنویس هی بی غلط بنویس می شود خودکار به رنگ سیاه بر روی کاغذ خاطرات کشید از چپ به راست از پایین به بالا بگذار بفهمد بی حوصله ای از این همه تکلیف بی تکلیفی همیشه بد نیست آخر بی تکلیفی مردودی است حالا تو هی چند رنگ و بی غلط بنویس...